¨Ατλαντης και Ωκεανιδα¨

....Κατω απο το πεπλο της εκρυβε ολη την λαχταρα για ζωη.Την αλλη ζωη,αυτη που κανενας δεν θα μπορουσε να πλησιασει.Κανενας εκτος απο το πλασμα των ονειρων που ειχε απο παιδι αγαπησει και καρτερικα περιμενε...Της το ειχε υποσχεθει πως θα την βρει!...Υποσχεση που ειχε σφραγισει με ονειροσκονη και Φεγγαροπνοη!Πως θα μπορουσε να αψηφησει μια τετοια υποσχεση;Αλλωστε εκεινος ειχε λογο και δεν θα τον εκανε τιποτα στον κοσμο αυτον ή στον αλλον,των ονειρων,να τον πατησει!Ετσι λοιπον καθε νυχτια περιμενε ενα σημαδι που θα μαρτυρουσε κατι απο τον ερχομο του...κρυβοντας την λαχταρα της κατω απο το πεπλο της ....

Απλωσε τα χερια της στον κοσμο του,κοιταξε βαθια μεσα του και ειδε χρωματα κρυμενα σε μουντο τοπιο,αφουγκραστικε τον ηχο της ψυχης του...και μαγευτηκε για παντα απο το βασιλειο της καρδιας του...μαγεμενη νεραιδα σε ενα βασιλειο μοναχικης πορειας...πριγκιπας στον κοσμο της μοναξιας...και αυτη εκει να περιπλανιεται και να ψαχνει το κλειδι της λυτρωσης...μονος και μονη σε ενα παραλληλο συμπαν αναζητωντας το φως της διαφυγης...της ενωσης...ερως και ψυχη...σε φοντο γκριζο. "....Ελα...κοντα μου,μεσα μου,μα διχως μιλια...διχως ανασα...μην ζητας να σε δω μονο να νιωσω της ψυχης σου την αυρα και θα σε δω μετα...οχημα θα γινει η αγαπη σου και θα ξεφυγω απο το βασιλειο του πονου μου....με σενα πλαι μου θα πεταξω ...μα οχι..οχι ακομα...αντεχεις την διαδρομη στο χαος του φοβου μου?σσσσσσσ...μην μιλας....μην λες τιποτα...ειναι νωρις για λογια...νιωθεις?νιωθεις τον ουρανο μου που ανοιγει και το φως τον κυριευει?...σσσσσ...μην λες τιποτα...ειναι νωρις ακομα...περιπλανησου μεσα μου αθορυβα και γεμισε με δυναμη ...για να σε βρω και να σου μιλισω εγω...χωρις φοβο πια...Λυτρωσε με!... " Μα εκεινη μαραζωνε στην ελειψη του...και εφευγε το χαμογελο απο τα χειλη της,στον οριζοντα χανοταν,μεχρι που εγινε ανεμος και χαθηκε στον ουρανο του....και φυσαγε στα ομορφα ματια του μηπως την δει...μα δεν την ειδε...και χαθηκε...(Ρ.Γ.)

.......Εκεινη ειδε οτι δεν ηθελε ποτε να δει.Εκανε το βημα στην σιωπη,γεμιζοντας την καρδια της δακρυ καυτο.Πηρε την αποφαση να μεινει μακρια...Δυσκολη και επιπονη αποφαση!Μα επρεπε....αν ο ερωτας ειχε ερθει στην καρδια του δεν θα την αφηνε να περιμενει..ηδη ειχε περασει καιρος,τοσος οσος επρεπε για να καταλαβει αν την ηθελε..Ετσι το μονο που της εμενε ηταν να τον αφησει ησυχο,χωρις την μελωδια της δικης της καρδιας...ετσι και αλλιως εκεινος δεν την ακουγε. ...Μαζεψε το πεπλο της και εφυγε..εφυγε απο τα ματια που την μαγεψαν ...αυτα τα ματια που δεν την κοιτουσαν.....αυτα τα ματια με το βαθυ οριζοντα μεσα τους..αυτα τα ματια.... Πως να του πει ολα αυτα που ηθελε οταν δεν την ακουγε...χαθηκε λοιπον και απο τους ηχους διπλα του..βουβη και αορατη ισως ηταν πιο χρησιμη..δεν ενοχλουσε πια..μονο περιφεροταν τριγυρω του και τον εβλεπε αορατη και αμιλητη... ...Μα ο ερωτας ετσι δεν κανει...πετα αορατα και περηφανα τριγυρω στον αιθερα,σαν το πεπλο της νεραιδας που χαθηκε στο δασος...στο δασος που ειδε τον πριγκιπα της και μαγευτηκε παντοτινα....(Ρ.Γ.)

Ώ να μην αγαπούσα τίποτε, να μη μισούσα τίποτε και να πήγαινα μακρυά από τους ανθρώπους και κοντά στα θεριά – πέρα στην έρημο. Κι εκεί μόνος με την ψυχή μου την αμέρωτη ν’ αντικρύσω τον ουρανό. Να δυναμώσω τη σκέψη μου με τη θέα της απέραντης ερήμου και να γενώ στοιχείο της καταιγίδας κι ένα φύσημα του σιμούν και να ενωθώ με το αμίλητο πνεύμα της ερήμου και να βαφτίσω βάφτισμα φωτιάς, την ψυχή μου στα χρώματα που οργιάζουν κάθε βράδυ κι ακολασταίνουν κάτω στη δύση. Ώ να μην αγαπούσα τίποτε και να χόρταινα τη νοσταλγία τη μεγάλη που νοιώθει για την έρημο η ψυχή μου! Απόσπασμα από το βιβλίο Όφις και κρίνο του Νίκου Καζαντζάκη.

Είναι ο έρωτας λένε καράβι που ταξίδια τις νύχτες σε πάει πολλά, μεγάλα ,μικρά κι όταν βρει μια για πάντα λιμάνι, το δάκρυ του μοιάζει με προσευχή, τα λόγια σιωπή. Στου κορμιού σου τη ζάλη αλήθειες, λέξεις που ήθελα τόσο να πω, πού να κρυφτώ κι η καρδιά μου θα σπάσει τη λύπη σαν ταξιδέψουμε μες τη βροχή... Θε μου κλαίω σαν παιδί. Είναι η λέξη αυτή που τρομάζει και δίνει ζωή.. πώς να στο πω, το "σ αγαπώ" είναι ο έρωτας λένε καράβι που ταξίδια τις νύχτες σε πάει πολλά, μεγάλα ,μικρά....!!

...Τι ειναι η μοναξια...? Μαυρα φτερα στους ωμους,μαυρα και βαρια στο ταξιδι της ψυχης,αυτης της λευκης νεραιδας που θελει να πεταξει στο απειρο και να ελευθερωθει διχως δεσμωτες...διχως αλυσιδες γηινες...μητε ορκους,μητε υποσχεσεις...ελευθερα και χαρουμενα...!...Σε οσα αγαπησε η καρδια χωρις φοβο,χωρις πρεπει,χωρις γιατι! ...Τι ειναι η μοναξια....?Καταρα ειναι και καημος που πνιγει! Μια ανασα και εφυγα,εφυγες,εφυγε....Μια αναπνοη βαθια και ισως βρεθουμε...ισως απιστευτα ευκολο ειναι να της ξεφυγεις..! Τι ειναι η μοναξια..? ...Μαυρα φτερα,βαρια,ασηκωτα στην πλατη.... ......ΚΟΨΕ ΤΑ ΚΑΙ ΠΕΤΑ!!! ......................................Ρ.Γ.

I have a dream - Richard Clayderman